Seter irlandzki to energiczny pies myśliwski, który potrzebuje dużo ruchu i bliskiego kontaktu z człowiekiem. Zachwyca kasztanową sierścią oraz elegancką sylwetką, ale przed wyborem tej rasy warto przyjrzeć się przede wszystkim jej potrzebom. To towarzysz dla osoby gotowej na długie spacery, pracę z psem i regularną pielęgnację.
Seter irlandzki – co to za rasa?
Seter irlandzki pochodzi z Irlandii, gdzie rozwijał się jako pies myśliwski. Należy do grupy VII FCI, czyli wyżłów. Jego zadaniem podczas polowania jest wyszukiwanie ptactwa i wskazywanie jego obecności myśliwemu. Myśliwskie pochodzenie warto uwzględnić również wtedy, gdy pies ma być wyłącznie domowym towarzyszem.[1]
Wzorzec opisuje setera irlandzkiego jako psa żywego, inteligentnego, energicznego, przywiązanego i lojalnego. Jego efektowny wygląd idzie więc w parze z temperamentem, który wymaga zaangażowania opiekuna.[1]
Jak wygląda seter irlandzki?
Najbardziej rozpoznawalną cechą rasy jest głęboko kasztanowe umaszczenie. Seter irlandzki ma smukłą, sportową sylwetkę, długą głowę i zwisające uszy. Dłuższa sierść tworzy charakterystyczne frędzle na kończynach oraz ogonie. Wzorzec dopuszcza niewielkie białe znaczenia, między innymi na piersi, gardle i palcach.[1]
Dorosłe samce osiągają według wzorca 58–67 cm wysokości w kłębie, a suki 55–62 cm. Seter irlandzki czerwono-biały jest odrębną rasą, a nie po prostu inną wersją kolorystyczną rudego setera.[1][2]
Seter irlandzki – charakter i wychowanie
Seter irlandzki może być czułym, radosnym psem rodzinnym. American Kennel Club zwraca uwagę na jego łagodne usposobienie i zamiłowanie do zabawy. Trzeba jednak pamiętać, że duży, podekscytowany pies może przypadkowo przewrócić małe dziecko. Wspólne zabawy powinny odbywać się pod nadzorem dorosłych.[3]
Wychowanie warto rozpocząć od przywołania, spokojnego chodzenia na smyczy i odpoczywania. PDSA zaznacza, że setery potrafią zajmować się tym, co je interesuje, mimo poleceń opiekuna. Nauka wymaga więc cierpliwości, regularności i nagradzania pożądanych zachowań.[4]
Na otwartej przestrzeni nie należy zakładać, że przywiązanie do człowieka wystarczy do skutecznego przywołania. Bezpieczna linka treningowa pozwala ćwiczyć kontakt z opiekunem, zanim pies będzie gotowy na większą swobodę.
Ile ruchu potrzebuje seter irlandzki?
Dorosły, zdrowy seter irlandzki potrzebuje dużo codziennej aktywności. PDSA i The Kennel Club wskazują orientacyjnie ponad dwie godziny ruchu dziennie. Zakres wysiłku trzeba jednak dopasować do wieku, kondycji i zdrowia konkretnego psa. Takiego planu nie należy bezpośrednio przenosić na szczenię.[4][5]
Warto łączyć spacery z węszeniem, ćwiczeniami i eksplorowaniem nowych miejsc. Samo bieganie za piłką nie powinno być jedyną formą zajęcia. W codziennym planie potrzebny jest również czas na sen i spokojny odpoczynek.
Dom z ogrodem może ułatwiać opiekę, ale nie zastąpi wspólnych wyjść. Przed wyborem setera lepiej ocenić własny plan dnia niż wielkość działki: czy znajdzie się w nim miejsce na aktywność także jesienią, zimą i po wymagającym dniu pracy?
Pielęgnacja sierści – na co się przygotować?
Sierść setera irlandzkiego wymaga regularnego szczotkowania. The Kennel Club zaleca pielęgnację częściej niż raz w tygodniu i zaznacza, że rasa linieje. Szczególnej uwagi wymagają dłuższe włosy, które mogą się plątać.[5]
Po spacerze warto sprawdzić okolice uszu, pach, łap i ogona oraz usunąć wczepione nasiona czy drobne gałązki. Oprócz czesania potrzebne są kontrola pazurów, higiena zębów i obserwowanie uszu. Nieprzyjemny zapach, zaczerwienienie lub częste potrząsanie głową są powodem do konsultacji weterynaryjnej.
Zdrowie setera irlandzkiego i wybór hodowli
Przed zakupem szczenięcia warto zapytać o badania bioder, badania okulistyczne oraz testy DNA dotyczące chorób występujących w rasie. The Kennel Club wymienia między innymi postępujący zanik siatkówki PRA rcd1 i CLAD – dziedziczne zaburzenie działania białych krwinek. Dokumentacja badań jest bardziej miarodajna niż samo zapewnienie, że rodzice są zdrowi.[5]
U seterów irlandzkich występuje również ryzyko rozszerzenia i skrętu żołądka. Niepokój, bezskuteczne próby wymiotów i powiększenie brzucha wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem weterynarii. Nie należy czekać, aż objawy same ustąpią.[4][6]
Dobry hodowca powinien otwarcie rozmawiać o zdrowiu, temperamencie i potrzebach swoich psów. Seter irlandzki może być wspaniałym towarzyszem aktywnego życia, jeśli opiekun ma czas na jego wychowanie, ruch i codzienną bliskość.
Źródła
[1] Związek Kynologiczny w Polsce, „Seter irlandzki – wzorzec FCI nr 120”.[2] Związek Kynologiczny w Polsce, „Seter irlandzki czerwono-biały – wzorzec FCI nr 330”.
[3] American Kennel Club, „Irish Setter”.
[4] PDSA, „Irish Setter”.
[5] The Kennel Club, „Irish Setter – Breeds A to Z”.
[6] PDSA, „GDV (Gastric Dilatation Volvulus) in dogs”.
