Duży szwajcarski pies pasterski to silny, czujny i oddany rodzinie pies, który potrzebuje wychowania oraz codziennego kontaktu z człowiekiem. Jego zrównoważony temperament może przyciągać osoby szukające spokojnego towarzysza, ale imponujące rozmiary oznaczają także konkretne obowiązki. Przed wyborem tej rasy warto poznać jej potrzeby ruchowe, zasady pielęgnacji i możliwe problemy zdrowotne.
Duży szwajcarski pies pasterski – pochodzenie i wygląd
Rasa pochodzi ze Szwajcarii. Dawniej psy te stróżowały i pracowały jako zwierzęta pociągowe, pomagając w przewożeniu ładunków. Według klasyfikacji FCI należą do grupy II i sekcji szwajcarskich psów pasterskich.[1]
Duży szwajcarski pies pasterski ma mocny kościec, dobrze rozwinięte mięśnie i tułów nieco dłuższy niż wysokość w kłębie. Samce osiągają 65–72 cm, a suki 60–68 cm wysokości. Wzorzec FCI nie określa przedziału masy ciała.[1]
Charakterystyczne umaszczenie łączy czarne tło, brązowoczerwone podpalanie i białe znaczenia. Gęsta szata składa się z włosa okrywowego oraz podszerstka. Mimo masywnej budowy pies powinien poruszać się swobodnie i harmonijnie.[1]
Jaki charakter ma duży szwajcarski pies pasterski?
Wzorzec opisuje go jako psa uważnego, pewnego siebie, dobrodusznego i oddanego bliskim. Czujność nie powinna oznaczać nadmiernej agresji ani lękliwości. Są to jednak cechy pożądane u rasy, a nie gwarancja zachowania każdego szczenięcia.[1]
Fundacja zajmująca się adopcjami dużych szwajcarskich psów pasterskich podkreśla, że przedstawiciele rasy potrafią być uparci. Spokojny dorosły pies, którego spotykamy na spacerze, często ma za sobą wiele miesięcy pracy opiekunów.[2]
Od początku warto ćwiczyć chodzenie na luźnej smyczy, spokojne witanie gości i odpoczywanie. Przy tak silnym psie codzienne nawyki mają duże znaczenie. Nauka oparta na nagrodach, prowadzona regularnie i bez przemocy, pomaga budować współpracę.[3]
Czy to dobry pies dla rodziny z dziećmi?
Duży szwajcarski pies pasterski może być przywiązanym towarzyszem rodziny, ale jego rozmiary wymagają rozsądnej organizacji wspólnego życia. Podczas zabawy może przypadkowo przewrócić dziecko. Kontakty powinny odbywać się pod nadzorem dorosłych, a pies musi mieć miejsce do odpoczynku, w którym nikt mu nie przeszkadza.
Fundacja ratunkowa rasy zwraca uwagę, że pogodzenie opieki nad małymi dziećmi i dużym, wymagającym wychowania psem bywa trudniejsze, niż zakładają przyszli opiekunowie. Podkreśla również potrzebę włączania psa w życie rodziny.[2]
Przed decyzją warto więc ocenić nie tylko stosunek rasy do dzieci, ale też własny czas, możliwości fizyczne i gotowość do pracy z młodym psem.
Ile ruchu potrzebuje duży szwajcarski pies pasterski?
Rasa potrzebuje regularnej, umiarkowanej aktywności. American Kennel Club wskazuje, że lepiej pasuje do wspólnych wędrówek niż do biegania maratonów czy długiego biegu przy rowerze. Codzienne spacery można uzupełniać węszeniem i krótkimi ćwiczeniami.[4]
Szczególnej ostrożności wymagają rosnące psy. Intensywne, obciążające aktywności należy dopasować do etapu rozwoju i omówić z lekarzem weterynarii. Historyczna praca przy ciągnięciu wózków nie oznacza, że szczenię można wcześnie obciążać.[3]
Ogród jest wygodnym dodatkiem, ale nie zastępuje spacerów ani kontaktu z opiekunem. Przed wyborem psa warto też zaplanować jego transport oraz pomoc na wypadek choroby ograniczającej poruszanie się.
Pielęgnacja – czy krótka sierść oznacza mało pracy?
Pielęgnacja szaty jest stosunkowo prosta, ale rasa linieje. Szczególnie podczas sezonowej wymiany podszerstka potrzebne jest dokładniejsze i częstsze wyczesywanie. Poza tym zwykle wystarczają regularne szczotkowanie i kąpiele w razie potrzeby.[4]
Do codziennej opieki należą również dbanie o zęby, kontrola uszu i przycinanie pazurów. Warto przyzwyczajać szczenię do spokojnego dotykania łap oraz oglądania pyska. U dorosłego, silnego psa takie przygotowanie ułatwia zabiegi pielęgnacyjne.
Zdrowie i wybór odpowiedzialnej hodowli
W rasie występują między innymi dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, choroby oczu oraz padaczka. Nie oznacza to, że każdy pies zachoruje, ale przed zakupem trzeba porozmawiać z hodowcą o zdrowiu rodziców i ich krewnych.[5]
Amerykański klub rasy zaleca ocenę bioder, łokci, barków i badanie okulistyczne psów hodowlanych. Warto prosić o konkretne wyniki, a nie poprzestawać na zapewnieniu, że zwierzęta są zdrowe.[6]
Istotnym zagrożeniem są również rozszerzenie i skręt żołądka oraz skręt śledziony.[6] Nagły niepokój, bezskuteczne próby wymiotów lub powiększenie brzucha wymagają pilnego kontaktu z lecznicą.[7]
Duży szwajcarski pies pasterski najlepiej odnajdzie się u osoby gotowej na codzienną współpracę i koszty utrzymania dużego zwierzęcia. Przy wyborze szczenięcia zdrowie, temperament i warunki odchowu powinny być równie ważne jak wygląd.
Źródła
[1] Związek Kynologiczny w Polsce, „Duży szwajcarski pies pasterski – wzorzec FCI nr 58”.[2] Greater Swiss Mountain Dog Rescue Foundation, „Frequently Asked Questions”.
[3] Greater Swiss Mountain Dog Club of America, „Congratulations on your Greater Swiss Mountain Dog!”.
[4] American Kennel Club, „Greater Swiss Mountain Dog”.
[5] Greater Swiss Mountain Dog Club of America, „Health Concerns”.
[6] Greater Swiss Mountain Dog Club of America, oświadczenie dotyczące zdrowia rasy.
[7] PDSA, „GDV (Gastric Dilatation Volvulus) in dogs”.
